ایستاده ای،میان آتش و خون، میان آه و دود،میان در و دیوار.

آتش از در خانه ات زبانه می کشد. درد در سینه ات می پیچید

و تکثیر می شود. صدای شیون کودکانت به آسمان بلند

است.درد نفست را می کیرد. زانوانت می لرزد و خم می شود.

دست به دیوار می گیری و آرام، چون ساقه ترد نیلوفری یاس

فرو می شکنی. از میان زبانه های آتش و هرم دود، می بینی

که دستان علی(ع) رابسته اند و میان کوچه می کشندش.

غم به سنگینی همه کوه های هستی روی شانه هایت

آوار می شود.....

سال نو بر تمامی ایرانیان مبارک باد

                              السلام علی ربیع الانام و نضرة الایام

برای غیبت و نهان زیستی امام زمان(عج) حکمت های زیادی گفته می شود که از آن جمله

تعلل و بی وفایی مردم است.خواجه نصیرالدین طوسی درباره آن حضرت می نویسد: «وجود

آن حضرت لطف است و تصرفش لطف دیگر. و غیبت و نهان زیستی او از ماست»

اگر مردم خواهان ظهور آن حضرت هستند، باید همگی در این جهت وحدت قلبی داشته باشند

و این وحدت مقدس را در کردار خویش نیز آشکار سازند. درامت های پیشین هم اگر پیامبری

غیبت اختیار می کرد، چنانکه مردم همگی یکدل و همنوا شده و از  خدا  درخواست  بازگشت

پیامبررا می کردند خدای خواست آنان را اجابت می کرد.آن حضرت در توقیعی رفیع خطاب به

شیخ مفید می فرماید: « اگر شیعیان ما – که خدای آنان را بر طاعتش  توفیق  دهاد – در راه

 وفا به پیمانی که بر دوش دارند همدل بودند، برکت لقای ما از ایشان واپس نمی افتاد وسعادت

 دیدار ما برای آنان زودتر دست می داد؛ دیداری که با شناخت حقیقی و درست ایشان نسبت به

ما، همراه باشد. پس ما را از ایشان دور نمی دارد جز رفتار ناپسند ایشان که به ما می رسد و

 ما آن را از ایشان شایسته نمی دانیم.»                                     آیین انتظار/علی اکبر تلافی

بسم الله الرحمن الرحیم

پند لقمان حکیم به فرزند

ای جان فرزند

هزار حکمت آموختم که از آن چهارصد حکمت انتخاب کردم

و از آن چهارصد حکمت هشت کلمه برگزیدم که جامع کمالات است

دو چیز را هرگز فراموش نکن:1- خدا را، 2- مرگ را

دو چیز را همیشه فراموش کن: 1- به کسی خوبی کردی، 2- کسی به تو بدی کرد

و اما چهار کلمه دیگر...

به مجلسی وارد شدی،  زبان نگهدار

به سفره ای وارد شدی، شکم نگهدار

به خانه ای وارد شدی، چشم نگهدار

به نماز ایستادی، دل نگهدار

قال رسول الله(ص):

أکثِر ِالسَُجُودَ فَاِنَّهُ یَحُطُّ الذُّنُوبَ کَما تَحُطُّ الرّیحُ وَرَقَ الشَّجَر ِ. (أمالی صَدوق مجلس 75-حدیث11)

« زیاد سجده کن که آن گناهان را می ریزد همچنانکه باد برگ درخت را ریزد.»

قال رسول الله(ص):
 مَن أحَبَّ أن یَکُونَ أقوَی النّاس ِفَلیَتَوَکَّل عَلَی اللهِ. (تُحف العقول- مواعظُ النَّبی)

« هرکس دوست دارد قوی ترین مردم باشد، باید به خدا توکّل نماید.»

قال رسول الله(ص):

عَجَباً لِلمُومِن ِلا یَقضی اللهُ عَلَیهِ قَضاءً إلّا کانَ خَیراً لَهُ، سَرَّهُ اَو ساءَهُ اِنِ ابتِلاهُ کانَ کَفّارَةً لِذَنبِهِ

 وَ اِن اَعطاهُ وَ اَکرَمَهُ قَد حَباهُ. (تُحَف العقول- مواعظ النّبی)

« شگفتا بر مومن! خداوندا هیچ غذایی را برای او پیش نیاورد مگر اینکه برایش خیر باشد

 چه او را خرسند کند و یا از آن بدش آید، اگر بلایش دهد کفّاره گناه او باشد و اگر عطایش

 کند و گرامیش دارد به او بخشش کرده است.»

قال رسول الله(ص):

سُئِلَ عَن خِیارِ العِبادِ فَقالَ: ألَّذینَ إذا أحسَنُوا إذا أحسَنُوا استُبشَرُوا وَ إذا أساووُا استَغفَرُوا وَ إذا

اُعطُوا شَکَرُوا وَ إذاَ ابتَلُوا صَبَرُوا وَ إذا غَضِبُوا غَفَرُوا.(امالی صدوق مجلس3 حدیث 4)

«از بهترین بندگان پرسده، فرمود: کسانی هستند که چون نیکی کنند خرّم و خوشحال

 باشند و چون کردار بدی از آنها سر زند طلب آمرزش کنند و زمانیکه به آنها بخششی شود

شکرگزاری نمایند و هنگامیکه گرفتار شوند صبر پیشه گیرند و چون خشمگین شوند درگذرند.»

قال رسول الله(ص):

مَن تَرَکَ الصَّلواةَ لایَرجُوا ثَوابَها و لایَخافُ عِقابَها فَلا اُبالی اَن یَمُوتَ یَهُودِیّاً اَو نَصرانیّاً

اَو مَجُوسیّاً. (جامع الاخبار ص87)

« کسی که نمازش ار ترک کند و به پاداشش امیدوار و از عقوبت ترک آن نترسد پس من

باکی ندارم که یهودی یا نصرانی یا مجوسی بمیرد. »

قال رسول الله(ص):
مَن غَلَبَ عِلمُهُ هَواهُ فَذاکَ عِلمٌ نافِعٌ.(روضة الواعظین ص412)

« علم هر کس بر هوا و هوسش چیره شود پس چنین علمی علم سودمندی است.»

قال رسول الله (ص):

ما مِن شَیٍ اَثقَلُ فی المیزانِ مِن حُسنِ الخُلقِ.(روضة الواعظین ص378)

« در میزان(عمل آدمی) چیزی سنگین تر از حُسن خلق نسیت.»

قال رسول الله(ص):

 صِلَةُالرَّحِم تُهَوِّنُ الحِسابَ وَ تَقی مَیتَةَ السُّوءِ.(سفینة البحار ج1 ص514)

« پیوند با خویشان حساب(قیامت) را سبک و آسان نموده و از مرگ بد نگاه می دارد.»

قال رسول الله(ص):

إتَّقُواالظُّلمَ فَاِنَّهُ ظُلُماتُ یَومِ القِیامَةِ.(اصول کافی- باب الظلم-حدیث10)

« از ستم کردن (به مردم) بترسید که آن تاریکی های روز قیامت است.»

قال رسول الله(ص):

 یَهرَمُ ابنُ ادَمَ وش یَبقی مِنهُ اثنانِ : الحِرصُ وَالاَمَلُ.(روضةالواعظین- ص429)

« فرزند آدم پیر می شود و از دو چیز جوان می ماند: طمع و آرزو.»

خدایا به هر که میوه سنگین عشق می دهی،شاخه وجودش را می شکنی.

تو خود مرهم شاخه های شکسته باش.

خدایا،ای انیس تنهایان،مونسمان باش و ای پناه بی پناهان،پناهگاهمان شو.

خداوندا،ما مدعیان دروغ زن انتظاریم.

حرف از چشم انتظاری محبوب می زنیم،اما به اندازه ساده ترین دستانمان هم

گوش به زنگ آمدنش نیستیم.

الفبای انتظار را به ما بیاموز و لذت انتظار را به ما بچشان.

خدایا ، بر ما بی چشم و رویان نمک نشناس رحم کن.

در این خانه جهان که میهمانیم چشم از صاحبخانه گرفته ایم و به سفره غذا دوخته ایم

ولی نعمتمان را به ما بشناسان تا دریابیم.

ای معبود کعبه عشق ،همانند ابراهیم مرا به دوستی خویش برگزین.

همانند موسی مرا لایق هم صحبتی خویش قرار ده.

همانند لقمان به من حکمت عطا فرما.

و همانند یعقوب یوسفم را به من باز گردان.

به مانند ایوب زیان را از من برطرف نما.

بیامرز مرا همانند داوود.

همان گونه که ندای یونس را در تاریکی اجابت نمودی،ندای مرا نیز پاسخ فرمای.

مولای من ، خطای آدم را نیز ببخش.

به رحمت خویش ادریس را جایگاه رفیع بخشیدی،مرا نیز بی نصیب مفرما.

هر كراماتي كه مي جويي به جان
او نمودت تا طمع كردي در آن
چند بت بشكست احمد در جهان
تا كه يارب گوي گشتند امتان
گرنبودي كوشش احمد توهم
مي پرستيدي چو اجدادت صنم
اين سرت وارست از سجده ي صنم
تا بداني حق او را بر امم
گربگويي شكر اين رستن بگو
كز بت باطن همت برهاند او
سر زشكر دين از آن برتافتي
كز پدر ميراث مفتش يافتي
مرد ميراثي چه داند قدر مال
رستمي جان كند و مجان يافت زال

مولوي در اشعار فوق اشاره ي لطيفي به حق پيامبر بر امت و مسلمانان مي نمايد و به مشقت ها و مرارتها و سختيهايي كه پيامبر در مسير رسالت ونبوت خود داشت ما را متنبه مي كند .
مولانا در ابياتي پيامبر را پدر معنوي امت و مسلمانان مي خواند و آناني را كه دستاورد بزرگ آن بزرگ مرد را به آساني از دست مي دهند و بدان بي اعتنايند انسان ميراثي مي خواند . انسان ميراثي بدان معناست كه آدمياني دين را به ارث برده اند و هيچ زحمت و مشقتي براي بدست آوردن آن نكشيده اند و براي همين است كه آن رابراحتي همچون مال ميراثي ازدست مي دهند.

سه سال و چند ماه در میان صخره هایی که اگر بر آن پا می گذاشتی، می پنداشتی

که بر پاره ای از آتش ملتهب پا نهاده ای، رنج و مشقّت بسیاری را تحمل کرد، تا

مسلمانان سراسر تاریخ بر خود ببالند و افتخار کنند و با بانگ رسا بگویند که ما

پیرو پیامبرشجاع و دلیر و فداکاری هستیم که ایمان به خداونجات بشریتند مظلوم

را بیش از هر چیز دوست می داشت، که با همه رنج ها و شکنجه هایی که بر او

می نمودند، لحظه ای تسلیم کفر نشد و از رسالت حقی که خدا بر عهده اش نهاده

بود، قدمی واپس نگذاشت و درطول رسالت خویش، استواری روش، ثبات اخلاق

مهربانی و تواضع خود را نشان داد.... که او رحمةالعالمین است.

استن حنانه از هجر رسول
ناله مي زد همچو ارباب عقول
گفت پيغمبر چه خواهي اي ستون
گفت جانم از فراغت گشت خون
مسندت من بودم از من تاختي
برسر منبر تو مسند ساختي
گفت خواهي كه تورا نخلي كنند
شرقي و غربي زتو ميوه چنند
يا در آن عالم حقت سروي كند
تا تر وتازه بماني تا ابد
گفت آن خواهم كه دايم شد بقاش
بشنو اي غافل كم از چوبي مباش
آن ستون را دفن كرد اندر زمين
تاچو مردم حشر گردد يوم دين

پيامبر (ص) در مدينه به هنگام وعظ و خطابه در مسجد به ستوني تكيه مي دادند كه از درخت خرما ساخته شده بود . بعدها كه جمعيت انبوه تر شد ، مستمعان و مخاطبان گفتند كه چهره و سيماي نوراني و اثر گذار پيامبر را نمي بينيم ، به همين دليل براي پيامبر (ص) منبري ساختند كه آن بزرگوار بر فراز آن به وعظ و خطابه بپردازند تا جمعيت فراوان همگي آن عزيز را ببينند ،‌با ساختن آن منبر ، پيامبر (ص) ديگر بدان ستون تكيه نمي كردند و اين ابيات مولانا در بيان ناله و شيون ستون و گفت وگو با پيامبر (ص) است .

ألصَّدَقَةُ تَزیدُ فی العُمرِ وَ تَستَنزِلُ الرِّزقَ وَ تَقی مَصارِعَ السّوُءِ وَ تُطفی غَضَبَ الرَّبِّ.(بحارالانوارج77- ص165)

« صدقه عمر را زیاد می کند و روزی را فرود آورد و از مرگ های بد نگاه می دارد و آتش

 خشم پروردگار را خاموش می کند.»

مَن اَرادَالسَّلامَةَ فش الدُنیا وَالآخِرَةِ قَیَّدَ لِسانَهُ بِلِجامِ الشَّرعِ فَلا یُطلِقهُ اِلّا فیما یَنفَعُهُ فی الدُنیا وَالاخِرةِ.

(ارشاد القلوب دیلمی ص165)

« هر که در دنیا و آخرت سلامت بخواهد زبان خود را به لجام شرع مقید سازد پس آن را رها

نکند مگر در گفتن چیزی که برای او خیر دنیا و آخرت داشته باشد.»

 اَنَا وَ اَهلُ بَیتی شَجَرَةٌ فی الجَنّةِ وَ اَغصانُها فی الدّنیا فَمَن تَمَسَّکَ بِنَا اتَّخَذَ اِلی رَبِّهِ سَبیلا.

(ذخائر العقبی- ص16)

« من و حاندانم مانند درختی در بهشت هستیم که شاخه های آن در دنیا است، پس هر

 که به ما تمسک جوید رتهی به سوی پروردگارش یافته است.»

لیلمُرائی ثَلاثَ عَلاماتٍ : یَنشَطُ اِذا کانَ عِندَالنّاسِ، وَیَکسَلُ اِذا کانَ وَحدَهُ، وَ یُحِبّ اَن یُحمَدَ فی جَمیعِ

الاُمُورِ.(تحف العقول- مواعظ النبی)

« برای ریاکار سه علامت است: چون در نزد مردم باشد با نشاط است، و زمانی که تنها

 باشدکسل ست، و دوست دارد که در تمام کارهایش ستوده شود.»

ثَلاثَةٌ مِن مَکارِمُ الاخلاقِ فی الدّنیا و الاخِرَةِ: أن تَعفُوَ عَمَّن ظَلَمَکَ وَ تَصِلَ مَن قَطَعَکَ وَ تَحلُمَ عَمَّن

جَهِلَ عَلَیکَ.(بحارالانوار ج77- ص 49)

« سه چیز از مکارم اخلاق در دنیا و آخرت است: اینکه عفو کنی کسی را که به تو ستم

 کرده و پیوند کنی با کسی که از تو بریده و حلم ورزی درباری کسی که به تو نادانی نموده.»

مِن أحَبِّ السَّبیلِ إلی اللهِ عَزَّوَجَلَّ جُرعَتانِ: جُرعَةٌ غَیظٍِ تَرُدُّها بِحِلمٍ وَ جُرعَةُ مُصیبَةٍ تَرُدُّها ب

ِصَبرٍ.(اصول کافی اب کظم الغیظ –حدیث9)

« از محبوبترین راه ها به سوی خداوند عزوجل نوشیدن دو جرعه است: جرعه خشمی که

 با بردباری آن را برطرف کنی و جرعه مصیبتی که با شکیبایی آن را برگردانی.»

مَنِ اشتاقَ إلیَ الجَنَّةِ سارَعَ فی الخَیراتِ وَ مَن خافَ النّارَ تَرَکَ الشَّهَواتِ.(بحارالانوار ج77- ص94)

« کسی که مشتاق بهشت باشد در انجام کارهای خیر شتاب کند و هر که ازآتش دوزخ

 بترسد شهوات را (از راه حرام) ترک کند.»

إنَّ أکیَسَکُم أکثَرُکُم ذِکراً لِلمَوتِ وَ إنَّ أحزَمَکُم اَحسَنَکُمِ استِعداداً لَهُ.(بحارالانوار ج77- ص176)

« زیرکترین شما کسی است که بیشتر در یاد مرگ باشد و با احتیاط ترین شما کسی است

 که برای مرگ بهتر آمادگی داشته باشد.»

الصّائِمُ فی عِبادَةٍ وَ اِن کانَ نائِماً عَلی فِراشِهِ مالَم یَغتَب مُسلِماً.(تحف العقول- مواعظ النبی)

« روزه دار مادامی که غیبت مسلمانی را نکرده در حال عبادت است اگر چه در

رختخوابش خوابیده باشد. »

ثَلاثُ خِصالٍ یُدرَکُ بِها خَیرُالدُّنیا وَ الاخِرَةِ : ألشُّکرُ عِندَ النَّعماءِ، وَالصَّبرُ عِندَ الضَّرّاءِ، وَالدُّعاءُ

عِندُ البَلاءِ. (ارشادالقلوب دیلمی ص 248)

« سه خصلت است که خیر دنیا و آخرت به وسیله آنها بدست آید: سپاسگذاری در نعمت

و شکیبایی در شدّت و سختی، و دعاء هنگام گرفتاری.»

... وَ أمّا عَلامَةُ المُوقِنِ فَسِتَّةٌ: أیقَنَ بِاللهِ حَقّاً فَامَنَ بِهِ، وَ أیقَنَ بِأنَّ المَوتَ حَقٌّ فَحَذَرَهُ، وَ أیقَنَ

بِأنَّ البَعثَ حَقٌّ فَخافَ الفَضیحَةَ، وَ أیقَنَ بِأنَّ الجَنَّةَ حَقٌّ فَشتاقَ إلَیها، وَأیقَنَ بِأنَّ النّارَ حَقٌّ فَظَهَرَ

سَعیُهُ لِلنَّجاةِ مِنها، وَ أیقَنَ بِأنَّ الحِسابَ حَقٌّ فَحاسَبَ نَفسَهُ. (تُحف العقول- مواعظ النبی ص20)

« کسی که به مرتبه یقین رسیده شش علامت دارد: از روی حقیقت به وجود ویگانگی خدا

یقین داشته و به او ایمان آورد، و یقین داشته باشد که مرگ حق است و از آن در حَذر

باشدو یقین کند به اینکه زنده شدن در قیامت حق است پس، از رسوائی آن روز بترسد، و

یقین بداند که بهشت حق است و شیفته و مشتاق آن باشد، و یقین داشته باشد که دوزخ

حق است پس کوشش و سعی او برای نجات و رهائی از آن آشکار شود، و یقین کند که

حساب(اعمال) حق است پس خود را محاسبه کند.»